Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα μιας Πέμπτης, όταν με κάλεσε ο υπεύθυνος παραγωγής. Η νέα γραμμή παραγωγής ακρυλικού σμάλτου με βάση το νερό παρουσίαζε τόσο έντονο αφρισμό, που το τελικό χρώμα έμοιαζε σαν να είχε χτυπηθεί στο μπλέντερ. Τα δείγματα βαφής ήταν γεμάτα μικροσκοπικές τρυπούλες, ενώ ο θάλαμος ψεκασμού απέρριπτε πάνελ με ρυθμό που δεν είχαμε δει εδώ και χρόνια. Είχαμε ήδη δοκιμάσει να αυξήσουμε τη δόση του αντιαφριστικού από το αρχικό 0,2 % σε 0,5 %, αλλά ο αφρός μόνο χειροτέρευε. Εκείνη η νύχτα μας ανάγκασε να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την επιλογή του αντιαφριστικού ως μια απλή απόφαση του τύπου “προσθέστε λίγο περισσότερο”.